Distinctio IV — Livre I — Martin Luther

Martin Luther - Livre I

Distinctio IV

Distinctio IV

 

Cap. 1

  1. Secunda pars distinctionis ubi opponit et solvit.

non ergo unus tantum : Difficultas harum propositionum habet ex hoc fundamentum, quod hoc nomen « deus » sive a parte subiecti sive praedicati ponatur, potest supponere pro trinitate personarum.

Si deus pater genuit deum : Cameracensis q. 5. art. 1. concedit has esse veras, sed non in usum trahendas : tres sunt dii : Deus genuit alium deum : sicut tres personae : et una genuit alteram. Nam illae sunt negatae ab Ecclesia propter versutias haereticorum utpatet ex Augustino lib. V cap. IX.

Genuit deum qui non est : Genuit deum qui non est deus pater id est :

- deum qui non est pater, qui deus est

- deum qui non est deus, qui pater est

 

Potest autem et in accentu notari diversitas ut :

- deus genuit deum qui non est deus pater acuendo pater

- deus genuit deum qui non est deus pater deprimendo pater et elevando deus

 

 Filius est :

- deus pater

- pater deus

 

Corollarium

Illa est vera

filius est deus qui est pater, tamen haec falsa

filius est deus pater appositive construendo.

 

Cap. 2

Tertia pars.

  1. unum deum sive unam : pater et filius et spiritus sanctus est unus deus. Unus deus est pater et filius et spiritus sanctus.